Home » Enterprise UX 2026: Wie blijft er nadenken? 
Actueel + + +

Enterprise UX 2026: Wie blijft er nadenken? 

Door de UX-Guild van SUPERP Op vrijdag 6 november 2026 bezocht de UX-Guild van SUPERP de Enterprise UX Conference bij Act Eventstudios op Cleantech Park in Arnhem. We verdeelden ons over de sessies, zodat we allemaal met een eigen invalshoek terugkwamen. Ook de pauzes waren de moeite waard: we kwamen designers van bijna al onze…

Door de UX-Guild van SUPERP

Op vrijdag 6 november 2026 bezocht de UX-Guild van SUPERP de Enterprise UX Conference bij Act Eventstudios op Cleantech Park in Arnhem. We verdeelden ons over de sessies, zodat we allemaal met een eigen invalshoek terugkwamen. Ook de pauzes waren de moeite waard: we kwamen designers van bijna al onze klanten tegen. 

De openingskeynote van Chris Noessel (Autodesk, ex-IBM) gaf de toon voor de dag. Hij sprak over deskilling: het proces waarbij werk minder complex wordt gemaakt, waardoor de benodigde vaardigheden, kennis en autonomie van de werknemer afnemen. De term stamt van vóór de industriële revolutie en leidde destijds tot het historische protest van de Luddieten. Als AI het denkwerk overneemt, verleren mensen hun vak. Designers bepalen of AI mensen sterker maakt of afhankelijker. 

Vooraf deelden we op LinkedIn wat ieder van ons van de dag verwachtte. Hieronder lees je wat daarvan terechtkwam.

Dick: ambassadeurschap geeft UX invloed 

Mijn take op het verhaal van Noessel is dat wij als designers een belangrijke rol hebben in het ontwikkelen van ‘slimme’ applicaties. We gaan uit van de ambachtskennis van experts en houden de apps leerbaar, zodat ze toegankelijk blijven voor junioren. Anders lopen we tegen het ‘never-skilling’-effect aan: het leren van trucjes, maar nooit de reden achter het trucje. 

In een LinkedIn-post stelde ik de vraag hoe je in Enterprise-omgevingen erachter komt welke problemen er écht toe doen. Een eenduidig antwoord kreeg ik niet. Het hangt af van: 

  • de volwassenheid van UX binnen de organisatie; 
  • het moment en de mate van betrokkenheid van de designer; 
  • de samenwerking tussen design, development en management; 
  • de beslissingsbevoegdheid van de ontwerper; 
  • of de focus ligt op de gebruiker of de tech-stack. 

Tijdens de UX-managementkring, geleid door Marcel Kosters, bleek dat ook designers bij de grootste bedrijven nog zoeken naar een ambassadeur die gebruikerskwaliteit op C-level kan brengen. 

De meest interessante sessie vond ik die van Harmen van Balen van Fabrique, die deels antwoord gaf op mijn vraag. Bij AI in development hebben we het vaak over een makkelijkere uitvoering, maar Fabrique probeerde juist het ‘wat’ te automatiseren en kwalitatief beter te maken met een ‘AI project-brain’. 

Meer van Dick? Lees zijn LinkedIn-post.

Gina: van kritisch naar hoopvol over de rol van AI in het ontwerpvak 

Als ontwerper ben ik niet tegen AI in mijn werkproces, maar wel kritisch op de cultuur eromheen. Ontwerpen opschonen of code schrijven met AI is iets anders dan AI inzetten voor een e-mail van honderd woorden. Wanneer we álles automatiseren, ontstaat er naast milieuschade ook zoiets als breinverspilling. De keynote van Noessel over deskilling en overmatige afhankelijkheid sloot hier naadloos op aan: ontwerpkeuzes kunnen technologie zo vormgeven dat mensen leren in plaats van afhankelijk worden, zoals bij navigatie waarbij gebruikers de route daadwerkelijk onthouden.

Renae Ruschill gaf in haar sessie over missiekritische data een diepgaande kijk op de manier waarop informatieontwerp besluitvorming stuurt. In de sluitingskeynote liet Marie van Driessche zien dat hulpmiddelen voor dove mensen minder ‘universeel’ bruikbaar zijn voor hun beoogde doelgroep dan vaak wordt aangenomen, en benadrukte ze het belang van taaltesten.

Mijn belangrijkste inzicht van de dag: iedereen moet toegang hebben tot dezelfde technologie, AI kan daarbij helpen, maar de mens moet het proces blijven sturen. Het was hoopgevend om te zien dat toegankelijkheid, duurzaamheid en ethiek zo’n groot podium kregen. Ik zal als ontwerper mee moeten groeien met AI, maar de kernmissie blijft ongewijzigd: producten ontwerpen die mensen helpen hun werk te doen en hun dagelijks leven te leiden.

Roan: van deskilling naar upskilling

Ik ging dit evenement in met een huiverig onderbuikgevoel. Ik worstel al een tijd met de vraag of ik de ontwikkelingen rond AI nou echt zo positief vind. Mijn grootste zorg is juist deskilling. Als AI jouw werk uitvoert, hoef je zelf die kennis alleen nog toe te passen om het werk te controleren. Maar hoe doe je de praktische kennis op om dit goed te controleren als dat niet rendabel is?

Gelukkig kwam Noessel met een mooi omdenkertje. Als UX designers kunnen, en moeten, we de verantwoordelijkheid nemen om AI in het werkveld zo te ontwerpen dat het bijdraagt aan het ontwikkelen van vaardigheden in plaats van het vervangen ervan. Dat AI een ontzettend grote plek in het werkveld inneemt is onvermijdelijk, dus des te belangrijker is het dat wij goed nadenken over hoe het wordt toegepast. Zo kunnen we iets negatiefs omdraaien tot iets positiefs en bijdragen aan de ontwikkeling van medewerkers bij onze klanten. Van deskilling naar upskilling!

Lan: een leeg canvas dat volliep

Als een leeg canvas ging ik mijn eerste Enterprise UX conferentie in, en als een spons probeerde ik zoveel mogelijk te absorberen. Twee punten waar ik het absoluut mee eens ben en meer tijd in wil investeren:

Baan je eigen weg naar je gebruikers. Hoe moeilijk het ook is om bij je eindgebruiker te komen, je moet en zal slagen in het direct spreken en schaduwen van je eindgebruikers. Veel design wordt redundant en over-engineered als de eindgebruiker niet vanaf het begin betrokken is.

Inclusief design is meer dan een paar technische WCAG-checks. Marie van Driessche, een dove dame met een sterke grip op UX (en sterke humor), liet zien welke extra diepgang wij als kerngezonde designers kunnen opzoeken om ons werk écht inclusief te maken.

Wat me verraste, was hoe toepasselijk sommige onderwerpen waren voor mijn huidige project. Als er kritieke beslissingen genomen moeten worden en er data is in overvloed, hoe zorg ik er dan voor dat alles wat ik ontwerp ook correct wordt geïnterpreteerd? Welke data toon ik en met welke context, zodat mijn tools effectief zijn en niet kunnen worden misbruikt? Je zou denken dat deze verantwoordelijkheid vooral bij de gebruiker ligt, maar schijn bedriegt: mijn invloed is sterker dan ik dacht.

En dan AI. Wie ben ik als designer, hoe ziet mijn toekomst eruit en, nog belangrijker, hoe gebruik ik AI om mijn gebruikers te stimuleren in plaats van te begrenzen? Noessel liet met sterke voorbeelden zien hoe je AI implementeert als trainingspartner van gebruikers in plaats van als directe vervanger. In mijn algemeen donkere kijk op de toekomst van design en digitale tooling was dat een lichtpuntje: een gids en handvat waar ik naar kan grijpen.

Rick: wie bouwt, moet ook sturen

Mijn verwachting vooraf was dat de gebruiker centraal moet blijven staan, juist nu alles gebouwd kan worden en de kans op versnippering en chaos groter is dan ooit. Die dag kwam dat op meerdere manieren terug.

De sessie Design for Chaos beschreef wat ik bij grote organisaties vaak zie. Technologie, business en out-of-the-box software sturen de UX, en gebruikers raken eraan gewend. Hun feedback wordt: het is wat het is. Daarom is observeren zonder iets te zeggen of te vragen zo waardevol. Fly on the wall blijft mijn favoriete methode. Mensen weten vaak niet meer dat er een vertragende factor is, omdat die standaard is geworden.

De sessies van Zalando en over sentient banking veranderden mijn kijk op agents. Experts willen geen chatvenster, maar controls om hun eigen expertise toe te passen binnen een systeem dat de kwaliteit bewaakt. Dat geeft vertrouwen en een gevoel van controle. Voor designers betekent dat minder schermen tekenen en meer werken aan sterke design systems, duidelijke regels en snippets die zowel mensen als AI goed kunnen lezen. We werken niet meer alleen aan User Experience, maar ook aan Agent Experience. Met deze inzichten ga ik nog meer op de kwaliteit van mijn design systems zitten en expert tools met een AI-laag van meer controls voorzien.

Mijn conclusie: creativiteit, kijken en luisteren naar gebruikers blijven het verschil maken in een wereld die steeds meer door AI wordt gedreven.

Meer van Rick? Lees zijn Medium-blog.

Joost: hoe ontwerp je verantwoord in een wereld vol AI?

Wat me vooral is bijgebleven: hoe waardevol het is om met andere UX’ers ervaringen te delen. Daarnaast zetten twee thema’s me aan het denken. Ten eerste: hoe ontwerpen we in een wereld vol AI op een verantwoorde manier? Ik wil oplossingen maken waarin mens en AI elkaar versterken, in plaats van dat we ons eigen denkvermogen langzaam uitbesteden. Ten tweede, en daarmee verbonden: de ethiek van design. Welke keuzes maak ik als ontwerper, en hoe zorg ik dat die keuzes bewust en verantwoord zijn? Die vragen neem ik zeker mee in mijn werk. Hoe gaan jullie hiermee om in je eigen projecten?

Wat we meenemen: AI moet mensen laten leren

Onze conclusie: AI moet mensen laten leren in plaats van afhankelijk maken, en dat is een ontwerpkeuze. Dick vertaalde dat naar applicaties die leerbaar blijven voor junioren, Gina naar technologie waarin de mens blijft sturen, Roan naar upskilling in plaats van deskilling, Lan naar AI als trainingspartner, Rick naar Agent Experience en Joost naar oplossingen waarin mens en AI elkaar versterken. Daaronder lag een tweede les: ga naar je gebruikers toe, ook als dat lastig is, en test toegankelijkheid in de context waarin mensen werken.

Altijd als eerste op de hoogte?
Volg ons op LinkedIn!

Lincedin icon

Mis geen update of event!
Abonneer je op onze nieuwsbrief en hoor als eerste over onze nieuwste updates, klantverhalen en events.

Skip form

Gerelateerde artikelen