Als werknemer nummer 7 zag hij het bedrijf groeien van een klein familiebedrijf naar de organisatie van vandaag. We spraken met hem over zijn pensioen, zijn nieuwe leven en wat hij zijn collega’s graag meegeeft.
Zoeken naar een nieuwe balans
“Ik ben nog steeds een beetje zoekende,” zegt Robbie eerlijk als we hem vragen hoe het pensioen bevalt. “Om een draai te vinden in een dagelijkse routine, dat gaat wat lastig.”
Maar hij vindt zijn weg. Robbie wandelt inmiddels gemiddeld 8 kilometer per dag. De ene dag loopt hij 15 tot 20 kilometer door Den Bosch en omgeving, de volgende dag stapt hij op zijn gewone fiets. “Ik heb geen elektrische fiets. Ik moet gewoon zelf trappen,” lacht hij.
Hij fietst zelfs regelmatig 40 kilometer. “De laatste keer wilde ik met het pontje over de Maas, helemaal richting Oss. Gewoon om te kijken hoe dat is.”
Daarnaast is Robbie bezig met het schrijven van een boek. “Dat blijkt lastiger dan ik dacht,” geeft hij toe. “Mijn uitgever is kritisch. Zinsopbouw, woordkeuze, het wordt steeds moeilijker. Maar het is ook leuk om daar nu de tijd voor te hebben.”
Van druk naar rust
Het grootste verschil tussen de Robbie van 1999 en die van nu? “Ik ben rustiger geworden. Vroeger was ik nogal druk. Tegenwoordig ben ik gewoon heel relaxed. Ik vind het allemaal goed.”
Die rust zit ook in hoe hij met problemen omging.
“Als ik thuiskwam en ik zat met een probleem, dan ging ik naar de keuken, drukte op de knop en dacht ik er niet meer aan. De volgende dag kwam ik vaak op een oplossing. Waarom zou je jezelf stressen op de bank?”
Waarom nu?
“Het korte antwoord is: het was tijd,” zegt Robbie als hij uitlegt waarom hij echt stopte. En eerlijk gezegd heb ik het allemaal wel gezien.”
Hij merkte het zelf ook bij zijn laatste project. “Toen het eenmaal klaar was, dacht ik: en nu? Er kwam niks nieuws meer. Het was meer van hetzelfde. En daar had ik weinig zin in.”
Het project waar hij trots op is
Van alle projecten blijft er één hangen: de migratie van legacy systemen naar SAP bij Medtronic. “Ze zochten iemand die kon coördineren, maar ook autonoom kon werken.
Robbie deed eerst de migratie in Heerlen. Met succes. “Wij waren veel sneller klaar dan de rest. Ik had kleine scenario’s geschreven, trucjes en templates. Daardoor hadden we maar twee uur nodig waar anderen nauwelijks binnen de tijd kwamen.”
Het resultaat? Hij mocht het wereldwijd uitrollen. Minneapolis, Japan, Australië, Miami. “Na afloop zeiden ze: wat jij hebt gedaan, hadden wij nooit voor elkaar gekregen. Dat was toch wel bijzonder.”
Wat SUPERP moet behouden
Als Robbie één wens heeft voor de toekomst van SUPERP, dan is het dit:
“Behoud het familiegevoel.”
Hij legt uit: “Bij zo’n grote organisatie wordt dat lastig. Ik verwacht eigenlijk dat het groepen worden die zich als familie voelen. Maar dat moet je erin houden.”
“Als het alleen maar gaat om omzet en aandeelhouderswaarde, kun je hier in Nederland geen bedrijf op stichten. Er moet meer aan vastzitten. Ik ga graag naar mijn werk. Ik vind het leuk met mijn collega’s. Als ik hulp nodig heb, krijg ik dat. Als iemand mij om hulp vraagt, help ik. Die familieband, die onderlinge samenhang, die moet blijven bestaan.”
En wat zou hij willen veranderen? “Ik kan eigenlijk niks negatiefs verzinnen. Ik ben er niet voor niks al die jaren bij gebleven.”
Robbie’s boodschap aan zijn collega’s
“Blijf loyaal,” zegt Robbie stellig. “Als je loyaal bent tegenover SUPERP, is SUPERP loyaal tegenover jou. Daar krijg je vanzelf je beloningen.”
“Je kunt wel staan schreeuwen van ‘ik wil meer en hoger en sneller’, maar als dat je doel is, zit je bij het verkeerde bedrijf. Dan kun je beter bij een grote organisatie zitten die dat standaard heeft.”
“Je doel in het leven is nooit het verzamelen van bezit en geld,” benadrukt Robbie. “Je leeft niet om te werken. Je werkt om te leven.”
“Doe leuke dingen. Maak herinneringen. Als iemand zegt: ik wil graag een dure auto rijden, doe dat. Wil je ver op vakantie? Doe dat. Dat is leven. Liefst met je partner en kinderen erbij.”
Over SUPERP
“Ik vond het geweldig dat ik bij SUPERP werkte. En ik vind het eigenlijk nog steeds geweldig. Ik zou geen enkele andere werkgever willen hebben gehad.”
Robbie houdt niet van afscheid. “Het is niet ‘uit het oog, uit het hart’. Ik ben nu gepensioneerd, dus ik mag kiezen wat ik ga doen. Op het moment dat er iets voorbijkomt en ik denk: die vind ik toch wel heel erg leuk, dan gaat dat ook weer in de overweging.”
Want zo zit Robbie in elkaar. Flexibel. Nieuwsgierig. En altijd met het glas halfvol.
“Zelfs in tijden van ellende is het glas nog steeds halfvol,” zegt hij. “Mijn broer is pas overleden. Dat geeft je een knal. Maar toen de begrafenis voorbij was, dacht ik: dat hoofdstuk is afgesloten. Hij is er niet meer. En ja, jammer. Maar ik moet wel verder. Verdriet mag er zijn. Maar het stopt ook weer.”
Die levenshouding typeert Robbie. Positief. Pragmatisch. Menselijk.
Robbie, hartelijk bedankt voor meer dan 25 jaar vakmanschap, loyaliteit en familiegevoel. De cirkel is mooi rond. Geniet van je welverdiende rust en wie weet zien we je nog eens terug voor een mooie uitdaging!
